But i dO LOve...

เขียนมาแล้วหนึ่งวัน..

ที่เขียนเกี่ยวกับอารม-น้อยใจ

ในวันเกิด...

ก็นะ..ไม่มีใครจำได้เลย

นอกจากเพื่อนคนนึง..

ที่ชั้นไมเคยใส่ใจเค้า

แนะนำตัวเองหน่อยนะ

ชื่อ...เรียกง่าย ๆ ว่า นีนนารา ล่ะกัน

ง่ายแต่ดูเหมือนจะไม่สั้นเลยเนอะ

ปัจจุบันอายุ..เยอะแล้ว

เรียนจบมา 5 ปี..

จบคณะแพทพ์ฯจากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง..

ทำงานประจำอยู่ในโรงพยาบาล..อยู่ 3 ปี

สุดท้ายก็สำนึกรักบ้านเกิด

ด้วยเหตุผลสองประการ

ประการแรก "อกหัก"

ประการที่สอง "อยากดูแลพ่อกับแม่"

กับมาอยู่บ้าน..ที่จังหวัดหนึ่งในภาคใต้

ที่บ้านทำสวนยาง...อาชีพหลัก ๆ ของคนใต้

มีที่ดินทำกินพอประมาณ..

เป็นลูกสาวคนที่สองในจำนวนพี่น้อง 5 คน

หรือเรียกว่า คนที่ 3 พอดิบพอดี

หลัก ๆ รักหมาเป็นชีวิตและจิตใจ

มีหมาที่รักมาก..อยู่หลายตัว

แต่ถ้าอยู่ภายใต้หลังคาบ้านเดียวกัน

ก็มีเจ้าก๋วยเจ๋ง(ชิท์สุเพศผู้ชาย)

ตัวแสบและป่วนสุด ๆ

อีกตัวชื่อยัยขนุน(ลาบราดอร์ผสมโกลเด้น)

ตัวนี้ออกแนวซนมาก ๆ ..

นี่ขนาดยัยขนุนเป็นผู้หญิงนะ

แล้วถ้าเป็นผู้ชายเนี่ย..คงไม่ต้องพูดเลย

ความรู้สึกแรกที่กลับบ้าน

คืออยากมาดูแลพ่อ..พ่อไม่ค่อยสบาย

พ่อแก่มากแล้ว..กลับมาอยู่บ้านได้เกือบปี

พ่อก็เสีย..เมื่อต้นปี

ด้วยอาการของ..การเสียเลือดมาก

เนื่องมาจาก..หลอดเลือดแตก

สาเหตุมาจากไขมันไปอุดตัน

พ่อเป็นเบาหวาน กับ เส้นเลือดตีบ

ที่ตรวจพบคือที่สมอง

แต่สุดท้าย...กับเป็นเส้นเลือดตีบที่ช่องท้องด้วย

และเส้นเลือดที่ตีบในช่องท้องเนี่ย

น่ากลัวที่สุด..เพราะ

คนเรากินอะไรลงไปที่เป็นไขมันเนี่ย

มันก็จะไปอุดตันอยู่ที่เส้นเลือด

ทำให้เลือดไหลผ่านได้ยากขึ้น

จนเมื่อมันไปอุดตันเต็มที่เหมือนพ่อ

วันนึงมันก็รับไม่ไหวและก็แตก

ความรู้สึกวันนั้นบอกได้คำเดียวว่า

พูดอะไรไม่ออก..น้ำตาก็ไม่ไหล

เพราะพ่อดูปกติเหมือนเราเนี่ยล่ะ

กินได้ปกติ..แซวคนโน๊นคนนี้เล่นไปทั่ว

ไม่น่าเชื่อ..ว่าจะจากไป

อยากบอกกับพ่อนะ

ว่าหนูรักพ่อที่สุดเลย

ถึงตอนที่พ่ออยู่จะไม่ได้พูด

จะไม่ได้แสดงให้เห็น

แต่ทุกครั้ง..หนูอ่ะ

เจ็บอยู่ที่ใจตลอดเวลาที่พ่อป่วย

เวลาที่พ่อต้องไปนอนโรงพยาบาล

หนูรักพ่อนะ

เริ่มว่าจะแนะนำตัวเอง..

สุดท้าย..กลับมาเล่าเรื่องพ่อ

คำสอนของพ่อที่จำแม่น ๆ

เรื่องเกี่ยวก้บชีวิต...

พ่อบอกว่า..ไม่ว่าจะเป็นหมา

เป็นแมวหรือตัวอะไรก็แล้วแต่

การจะเอาชีวิตของเค้าไปขาย..

ดีแล้วหรอ..ใครก็ไม่รู้มาเลือกเค้าไปอยู่ด้วย

ถ้าเลี้ยงดีหรือรักมัน..ถือว่ามันโชคดี

แต่ถ้าแค่เห็นว่ามันเล็กแล้วน่ารัก..อยากได้

แต่พอโตมันอาจจะไม่น่ารักเท่าตอนเล็ก ๆ

สุดท้ายก็ปล่อยปะละเลย..ท้ายสุด

ก็เอาเค้าไปปล่อย..นี่หรอชีวิต

ที่พ่อสอนแบบนี้เพราะ..มีอยู่ครั้งนึง

กระรอกมันมาออกลูกอยู่ในบ้าน

มันยอมให้จับลูกมัน..เล่นกะมันได้

เคยคิดว่า...ถ้าเอาไปขายคงได้ตัวละ 1-200 บาท

เอาเงินไว้ไปเที่ยวดีกว่า...

พอพ่อพูดแบบนี้ออกมา..

ไม่เอาดีกว่า..

ชีวิตใคร .. ใครก็รัก

เพราะเรายังรักชีวิตตัวเราเองเลย

 

แล้วจะมาเล่าเรื่องคำสอนพ่อให้ฟังอีกนะ...

เมื่อยแล้วล่ะไปก่อนดีกว่า

edit @ 21 Apr 2008 18:05:17 by NeenNaRa